Cukrzyca typu 2: witamina D jako prewencja?

Badanie to trwało 5 lat. Średnia wieku uczestników wynosiła 51 lat na początku badania.

Badacze zmierzyli poziom fizjologiczny witaminy D (25 hydroksycholekalciferol, 25(OH)D) u każdego uczestnika badania, a następnie ocenili ilość dostarczanego calcium przy pomocy kwestionariusza, na początku i na końcu badania.

Pod koniec 5 roku, 199 osób zachorowało na cukrzycę spośród uczestników, co stanowi 3,8% całej grupy.

Analiza rezultatów badań wskazuje, że uczestnicy projektu, którzy mieli optymalny poziom witaminy D we krwi – 75 nanomoli albo więcej na jeden litr krwi (nm/l) – byli także narażeni na zachorowanie na cukrzycę od 44% do 57% mniej, w porównaniu do tych, u których poziom witaminy D we krwi wynosił 40nm/l albo mniej.

Dawka wapnia nie miała żadnego wpływu na pojawianie się cukrzycy typu 2.

Badacze podkreślają jednakże, iż te rezultaty nie pozwalają ustanowić związku przyczynowo-skutkowego: nie możemy więc wnioskować, że dodatkowe dawki witaminy D u pacjentów, którzy mieli jej niski poziom, naprawdę pomogłyby zapobiec pojawieniu się cukrzycy. Możliwe jest, że niedobór albo brak witamy D nie jest przyczyną choroby, a jedynie objawem jej rozwoju.

Trzeba teraz przeprowadzić systematyczne badania kliniczne, które pozwolą na ustalenie istnienia takiego klinicznego związku oraz określić pożądane poziomy witaminy D we krwi, które będą mogły zapobiegać pojawianiu się  cukrzycy typu 2. Choroba ta bowiem uderza w coraz większą liczbę ludzi na łonie nowoczesnego społeczeństwa.