Bezdech senny i cichy udar mózgu

Stwierdziliśmy wyjątkowo wysoko częstotliwość bezdechu sennego u pacjentów z incydentem naczyniowo-mózgowym, co podkreśla jego kliniczne znaczenie jako czynnika ryzyka udaru mózgu, mówi autorka badania, pani doktor Jessica Keppliger.

W nowym, niewielkim badaniu, które zostało zaprezentowane w czasie międzynarodowej konferencji na temat udaru mózgu, organizowanej przez amerykańskie stowarzyszenie ASA (American Stroke Association's International Stroke Conference), badacze z uniwersytetu Dresden University przedstawiają, w jaki sposób doszli do swoich odkryć.

Otóż, naukowcy stwierdzili, że 91% pacjentów, którzy wzięli udział w badaniu i którzy mieli udar mózgu, cierpieli również na bezdech senny. I ci ludzie również byli tymi, dla których rosło ryzyko cichego udaru mózgu.

W szczególności, badacze stwierdzili, że ludzie, którzy mieli więcej niż pięć epizodów bezdechu sennego w ciągu jednej nocy, byli zagrożeni cichym udarem. Ponad jedna trzecia ludzi, którzy mieli niewielkie uszkodzenia mózgowe, a także cierpieli z powodu ciężkiego udaru mózgu, a ponad połowa z ludzi, którzy mieli cichy udar mózgu, cierpieli również z powodu bezdechu sennego.

Możemy powiedzieć, że ten problem z oddychaniem u pacjentów z udarem mózgu są bardziej powszechny niż przypuszczaliśmy, mówi doktor Steven Greenberg, neurolog ze szkoły medycznej Harvard Medical School.

Badacze odkryli te powiązania prowadząc całonocne testy na 56 osobach, które miały średnio 67 lat. W tym celu, zastosowano obrazowanie mózgowe, które miało na celu określenie, czy występują u nich ciche udary mózgu i uszkodzenia tego narządu.

Jak się badacze przekonali, od 20% do 25% ludzi w wieku od 60 lat i starszych miało cichy udar mózgu przed badaniem.

Cichy udar mózgu

Przypomijmy jeszcze, że cichy udar mózgu nie ma żadnych objawów, a to oznacza, że osoba, która go doświadcza, nawet o tym nie wie. Przejście wielu cichych udarów mózgu prowadzi do zaburzeń pamięci, do problemów z chodzeniem, a także do zaburzeń nastroju.

Ciche udary mózgu to prawdziwa epidemia w Stanach Zjednoczonych, mówi pani doktor Megan C. Leary. Nawet jeśli mogą być one bezobjawowe, to termin „cichy” powinien być traktowany poważnie, ponieważ ich skutki kumulują się w ciągu lat.