dziwne objawy....nerwica natrectw???

Gdy mialam ok 6-7 m-cy, lekarz napisal notatke w ksiazeczce zdrowia: ''dziecko siedzac miarowo uderza glowa o oparcie''. Od zawsze tak bylo.Siedzac, ''stukalam glowa'', bujalam sie czy jak to nazwac. Objawy nasilaly sie zwlaszcza wtedy, gdy czyms sie martwila, czegos sie balam lub cos silnie przezywalam, zazwyczaj negatywne przezycia.W czasie studiow mieszkalam sama, objawy nasilaly sie do tego stopnia, ze siedzialam po kilkanascie godzin kiwajac sie na sofie...tak mocno i dlugo, ze bolaly cale plecy i glowa, myslalam, ze zwariuje. Czulam sie z reszta jak stuknieta. Nie umialam przestac, zaniedbywalam przez to nauke, obowiazki i zycie towarzyskie.
Do tego depresja sie pokazala, wstyd i poczucie winy.
Wizyta u psychiatrow- jeden chcial wyslac mnie do szpitala na oddzial nerwic, nie zgodzilam sie, dostalam leki. Nikt by mnie tam nie odwiedzil w tym szpitalu, rodzina za daleko. Leki odstawilam sama po okolo 7-9 miesiacach (Asertin)
To bylo jakies niecale 4 lata temu. Wyjechalam za granice, do najblizszej rodziny(mama i rodzenstwo), w nowym mieszkaniu(mieszkam sama) nigdy nie skladam lozka, zeby powstalo oparcie. Czasem mysle o tym, zeby sobie ''postukac glowa'', pokiwac sie, ale samej przed soba jest mi wstyd. W zamian za to zaczelam objadac sie w nocy. Regularnie co noc budze sie i zabierwm ze soba do lozka, co tam wpadnie- jogurt, baton, orzeszki. Czesto budze sie rano i nie pamietam, skad ten papierek. Ciagle napiecie i leki, zwlaszcza, gdy siedze w domu sama.
Obecnie jestem od kilku dni na lorazepamie na sen, citalopramu nie biore, mimo ze lekarka przepisala. Zle znosze objawy zazywania takich lekow.
Bardzo chcialabym dowiedziec sie, czy istnieja osoby o podobnych objawach ''bujania sie'' ???? Nawet jak zasypiam to najczesciej kiwam sie z boku na bok, troche tak, jakbym sama chciala sie ululac :)
Zgloscie sie, jesli macie podobny problem. Pozdrawiam

Mam teraz 25 lat. Nie moge spac po nocach, ciagle sie boje, wymyslam rozne rzeczy, ze robie ciogle cos zle, ze ludzie mnie nie lubia i tylko udaja, ze darza mnie sympatia. Czasem mam wrazenie, ze ktos mnie sledzi, albo dziwnie obserwuje, patrzy. Czasami nie wychodze po kilka dni z domu, co powoduje stany depresyjne, bo sie czuje jak w wiezieniu, i ze nie robie nic pozytecznego ze swoim zyciem. Ale boje sie porazki, z gory zakladam, ze to sie nie moze udac, bo jestem na to za glupia, za malo kreatywna etc. Nie mam na nic energii...to pewnie przez ciagly brak slonca...Jest mi smutno, bo nie tak ma wygladac moje zycie do cholery :(