Hipotyreoza
Inne nazwy choroby: Niedoczynność tarczycy;
Niedoczynność tarczycy to niedobór krążących we krwi hormonów tarczycy i obecność patologicznych skutków niedoboru tych hormonów.
Wszystkie przyczyny, które są powodem powstania wola mogą doprowadzić do rozwoju niedoczynności tarczycy. Niedobór hormonów tarczycy może być następstwem zażywania niektórych leków, operacji, naświetlań i zapalenia gruczołu tarczowego. Układ odpornościowy organizmu może niewłaściwie rozpoznać tarczycę jako ciało obce i zniszczyć jej tkanki. W rzadkich przypadkach przyczyną niedoczynności tarczycy jest brak impulsów stymulujących ze strony przysadki i podwzgórza, które nie produkują dostatecznej ilości tzw. hormonów tropowych. Jednocześnie obserwuje się odkładanie dużej ilości substancji śluzowatej w tkankach, zwłaszcza w tkance podskórnej. Nacieczenie tkanki podskórnej tą substancją dotyczy przede wszystkim twarzy i kończyn, w mniejszym zaś stopniu tułowia.
Chorego z obrzękiem śluzowatym charakteryzuje:
- osłabienie, i zmiana wyrazu twarzy. Twarz staje się zubożała w ruchy mimiczne, maskowata, obrzęknięta.
- chory przybiera na wadze, głos jego staje się szorstki, skóra chłodna, może rogowacieć skóra na łokciach i kolanach.
- powieki obrzęknięte, a szpary oczne wskutek tego zwężone.
- występuje łamliwość i wypadanie włosów,
- zwolnienie akcji serca i tętna, obniżenie temperatury ciała,
- zaburzenie czynności gruczołów płciowych.
Zbyt mała ilość hormonów tarczycy jest szczególnie niebezpieczna u kobiet w ciąży, ponieważ są one niezbędne dla prawidłowego rozwoju płodu. Ich niedobór na tym etapie rozwoju organizmu powoduje ciężkie upośledzenie dziecka zwane matołectwem. U dzieci starszych następstwa nie są już tak poważne. Objawy są podobne jak u chorych dorosłych. Dodatkowo towarzyszy im opóźnienie rozwoju intelektualnego i wzrostu.
Niedoczynność tarczycy prowadzi do zwolnienia przemiany materii. Mniejsza jest wtedy produkcja energii cieplnej i zużycie tlenu.